Jongeren (en ouders) vertellen
Halima(17)
'Ik heb best veel meegemaakt. Thuis kon ik niet meer terecht, omdat ik te veel ruzie had met mijn ouders en mijn broer. Ik heb zelfs een jaar in een rijksinrichting gezeten, maar ik heb geen strafblad, hoor. Hier krijg ik heel veel structuur en dat is goed voor mij. Soms zijn er wel veel regels maar zolang je zelf verantwoordelijkheid neemt, valt het best mee. Normaal gesproken zijn we met z'n achten, maar er is net een aantal vertrokken. Helaas, want dat waren vriendinnen van mij. Nu zitten we met twee meiden en vier jongere jongens, dat is wel weer even wennen.
'Ik ben ook weer actief bezig met school en werk. Vorig jaar heb ik de MAVO afgemaakt en nu ga ik de opleiding voor sociale dienstverlening doen. Tussendoor werk ik in een bejaardentehuis. Straks hoop ik in aanmerking te komen voor een kamerproject. Dan leer ik nog meer op eigen benen te staan.
Het contact met mijn ouders is nu ook goed. Elk weekend ben ik thuis en soms ga ik doordeweeks ook even naar hen toe.'
Maxime(16)
'De eerste keer dat ik een intakegesprek had, holde ik gillend weg. Na een jaar kwam ik weer hier terecht en had ik geen keus. Thuis wonen ging niet meer. Ik woon in een huis met 8 jongeren en 5 groepsleiders. Omdat het een kleine groep is, is het belangrijk dat het onderling klikt. In het begin viel dat niet mee, maar dat kwam misschien ook omdat ik zelf moest wennen. Nu hebben we echt een leuke club. Iedereen luistert en houdt zich redelijk goed aan de regels. Dat voorkomt veel onrust en rotzooi. Het is een open behandelgroep, dat betekent dat je redelijk veel mag en kunt. Ik ga nu overdag weer naar school. 's Avonds krijg ik hulp bij m'n huiswerk. Van donderdagavond tot en met zondag ben ik thuis. De leiding is onwijs tof. Ik heb veel respect voor hoe zij omgaan met jongeren die van alles en nog wat hebben meegemaakt. Je hebt hier ook altijd iemand om mee te praten.
'Straks woon ik hier anderhalf jaar en zit mijn tijd erop. Ik weet zeker dat ik het ga redden, want dankzij OCK het Spalier ben ik enorm gegroeid.'
Moeder van Maxime
'Op een gegeven moment ging het echt niet meer. Maxime en ik lagen continu met elkaar overhoop. De kleinste irritatie liep hoog op. Ze ging niet meer naar school, bleef nachten weg zonder bericht. Als ouder denk je te lang dat je het zelf kunt oplossen. Bij toeval raakte ik in gesprek met een moeder die mij adviseerde om contact op te nemen met Bureau Jeugdzorg. Via de Raad voor de Kinderbescherming is Maxime bij OCK het Spalier terecht gekomen. Die 1,5 jaar in de woongroep heeft haar en ons erg goed gedaan. De druk was van de ketel, Maxime kreeg weer structuur en de weekeinden thuis gingen steeds beter.
Nu woont ze weer thuis. Niet meer die enorm lastige en egoïstische puber , maar een positief ingestelde en levenswijze dochter. Die kwaliteiten waren er al, maar hebben nu gelukkig de overhand, Natuurlijk is het evenwicht soms nog broos. Zelf moet ik oppassen dat ik niet in mijn oude patroon verval. Daar hebben we het in de evaluatiegesprekken ook over gehad. Ik vind het knap hoe de mensen bij OCK het Spalier je in je waarde laten en toch de dingen eerlijk benoemen. We mochten ook altijd bellen als we ergens mee zaten. Dan voel je dat je er niet alleen voor staat.'
